Այս աշխատանքն իր իսկական իմաստով վերաբերում է ընդունելության, համայնքի և մահացածներին մեծարելու, բայց ես կարծում եմ, որ այն ավելի շատ պատրանքային փրկիչների և ամբողջ աշխարհների մասին է, որոնք մենք ստեղծում ենք ձանձրույթից: այն վիճակը, որում նրանք գտնվում էին, երբ հայտնվեց խեղդվողը, ընկճվածության և փտած վիճակում էր: նրանց անհրաժեշտ էր Փրկիչ՝ Քրիստոսի կերպարանքն այն աստիճան, որ նույնիսկ մեռած մարմինը կարող էր կատարել այդ դերը, միակ բանը, որ անհրաժեշտ էր այդ դերի կատարումը լինելու համար, ցանկացած տեսակի աննորմալություն էր: Դրանով ցույց է տրվում, թե ինչպես են զուտ սցենարների և պարզապես երազների միջոցով կանայք կարողացել գրավվել խեղդվողի կողմից, և նրանք կարողացել են խղճալ և լացել խեղդվողի համար: Այժմ այն մասով, երբ խանդով լցված տղամարդիկ փորձում էին ազատվել խեղդվողից, սա կրկին ապացույցն էր, թե ինչպես կարող են նրանք այդքան հում հույզեր ունենալ հանգուցյալի հանդեպ:
-
Subscribe
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
Լևոն Վարդանյան 