սա իմ անձնական գործերն են
ժամանակի սիրտը
Իմ սիրտը ժամացույցի պես տկտկացնում է, նրա մեխանիզմը գործում է նրանից, թե որքան ես սիրում ինձ, այն անընդհատ կոտրվում է, և միայն քո համբույրը կարող է շտկել այն: Առանց քեզ ցուրտ է, մաքուր մետաղ է, բայց նրա քամին քշվում է մազերիդ ամեն մի շարժումից, սիրտս միշտ անիվի պես դուրս է պտտվում իր տեղից, և միայն դու կարող ես տեսնել, թե ինչպես է նա գնում դեպի մոռացություն, բայց ամեն անգամ, երբ դա նկատում ես դու: վերցրու այն քո ձեռքերում և ամեն անգամ քո մաքուր ու փափուկ ձեռքերով իմ սիրտը դրիր կրծքիս մեջ:
ջրահարսը
Նրանց տեսնելու համար պետք է լինել այնքան խորը ջրում, որտեղ ծովն այլևս կապույտ չէ, և ոչ մի լույս չի կարող ներս մտնել, մի անգամ կյանքդ տուր ծովին և միայն այն ժամանակ նրանք կգան և քեզ կտանեն ավելի հեռու ծով, միայն եթե քո սերը լինի: նրանց համար մաքուր է: Այնտեղ, որտեղ դու գնում ես ջրահարսների հետ, անասելի է այն վայրը, որը այնքան դժվար է ծովել միայն աչքերով, որ թվում է, թե խեղդվելը նման է խեղդվելու: Դու այլևս ոչ մի ինքնություն կամ անձ չես մի վայր, որտեղ նույնիսկ հոգիները չեն կարող մտնել:
Արցունքոտ արյունը
Արցունքն ու արյունն են այն, ինչ ես տեսնում եմ, երբ նրա կողքին եմ։ Ամեն անգամ, երբ ես փորձում եմ զրուցել նրա հետ, լեզուս խխունջի նման իր բույնն է դառնում։ Նրա մասին մի միտքն անգամ ստիպում է ինձ թրթուրի նման փաթաթվել սեփական մետաքսաթելերի մեջ։ Փոքրիկ սիրտս քանդվում է և սկսում է արնահոսել ամեն անգամ, երբ մեր շուրթերը հանդիպում են. ոչ մի զարկ, ոչ մի ձայն, միայն արյուն, որ դանդաղ կաթում է մարմնումս։ Հայացքս խոցում է նրան, ինչպես եռաժանին, և աչքերս մնում են մեխված։ Իմ եռաժանի աչքերը հալվում են նրա թթվային հայացքից, մագմային շուրթերից և ռադիացիոն մազերից։ Կողքիս լինելով` մարմինս կարծես մասերի է բաժանվում, արյունս ուզում է դուրս հորդել, բայց ոչ ամբողջովին, քանի որ օրգաններս կարողանում են շղթայել ու պահել ինձ, ինչպես օձը։ Վնասն ու նորոգումը նրանով են լինում։ Ամենալավը, ամենավատը վերջում են գալիս. դա իր ձայնն է, որ դուրս է ելնում նրա շուրթերի, ինչպես հրեշտակային մեղեդի, բայց մտնում է ականջներս դժոխային երգով և բերում դժոխային հուրը հոգուս։
Լևոն Վարդանյան 